प्रेमदिनानिमित्य …..

फेब्रुवारी 16, 2018

प्रेमदिन किंवा व्हॅलेंटाइन्स डे या दिवसानिमित्य मी पूर्वी लिहिलेले चार शब्द आणि प्रेम या विषयावरील प्रमुख सुप्रसिध्द गीते या लेखात दिली होती.
https://wordpress.com/post/anandghare.wordpress.com/1227

या महिन्यात होऊन गेलेल्या प्रेमदिनाच्या दिवशी वॉट्सअॅपवरून मिळालेली एक रचना खाली दिली आहे. अनेक गीतांमधल्या दोन दोन ओळींना एकत्र बांधून तयार केलेली ही पुष्पमाला श्री. संजय चक्रदेव यांनी गुंफली आहे असे त्या संदेशात लिहिले होते. त्यांची अनुज्ञा मागून ही माला इथे सादर करीत आहे.
———————————————————————————

नमस्ते. सुप्रभात . गुंफलेल्या मराठी भावगीतांची पुष्पमाला . संजय चक्रदेव.

प्रेमासारख्या नाजुक विषयाचा बाजार मांडायला हया फिरंग्यांना सांगायला नको. ह्यांच्या व्हँलेंटाईन डे वरून मला गझलनवाज भाऊसाहेब पाटणकर यांचा एक शेर वजा किस्सा आठवला.

एकदा एक मूर्ख शायर सूर्यास म्हणतो की
“भास्करा, कीव मजला येऊ लागते कधी मधी,
रात्र प्रणयाची तू रे पाहिली आहे कधी ?”

तेव्हा सूर्य उत्तर देतो,
“आम्हासही या शायराची कीव येऊ लागते,
याच्या म्हणे प्रणयास रात्र यावी लागते”.

प्रेम हे काय दिवस ठरवून व्यक्त करायची चीज आहे ?

आपलं मराठी-हिंदी साहित्य एवढं समृद्ध आहे की प्रेम व्यक्त करायच्या किती विविध शैली आपणांस ठाऊक होतात. प्रेम ही खरं तर नजरा-नजरेची परिणती आहे.
गदिमा म्हणूनच गेले आहेत
“प्रथम तुज पाहता, जीव वेडावला… ”

यांचं प्रेम सुद्धा एवढं हळुवार की गिरगांव चौपाटीवर भेटूया असे DIRECT न म्हणता ती खाली मान घालून शालीनतेने पी. सावळारामांच्या काव्यात म्हणते की
“जिथे सागरा धरणी मिळते,
तेथे तुझी मी वाट पहाते”

मग एकदाची परतीच्या भेटीची वेळ ठरते. हा कावरा-बावरा झालाय, ती लाजेनं चूर झालीय. सगळं कसं शांत शांत !
ही कोंडी शेवटी तो फोडतो, (सोबतीला पाडगांवकर, खळे आणि हृदयनाथ या त्रयीला घेऊन.)
“लाजून हांसणे अन् हांसून ते पहाणे,
मी ओळखून आहे, सारे तुझे बहाणे !”

भेट झाल्यावर मात्र हृदयात एक अनाहूत हुरहुर सुरू होते. मग परत गदिमा मदतीला येतात,
“हृदयी प्रीत जागते, जाणता अजाणता”

तोही आपल्या विश्वात नसतोच!
“होशवालों को खबर क्या, बेखुदी क्या चीज है,
इश्क कीजे, फिर समझिये, आशिकी क्या चीज है !”

प्रेमात ती ठार वेडी झालीय, म्हणतेय काय
मी मनांत हंसता प्रीत हंसे,
हे गुपीत कुणाला सांगू कसे ?”

त्याचे “बहाणे” ती सुद्धा “ओळखून” आहे. तिच्या पाठीशी अस्सल कोंकणी सारस्वत (आरती प्रभू) आहेत, ती म्हणते,
“नाही कशी म्हणू तुला वेडा मी दुपारी,
परि थोरांच्या समोर घ्यायची सुपारी !”

ह्याचे बहाणे थांबायची चिन्हे नाहीत. मग तीच म्हणते,
“ये मुलाकात इक बहाना है,
प्यार का सिलसिला पुराना है !”

शैलेंद्रच्या काव्यातच सांगायचे तर
“घडी घडी मेरा दिल धडके,
हाय धडके, क्यू धडके”

ह्याची खात्री पटलीय पण खुंटी हलवून घट्ट करू पाहतोय.
“कहेना है, कहेना है,
आज तुमसे ये पहेली बार,
तुम ही तो लायी, हो जीवन में मेरे
प्यार, प्यार, प्यार, प्यार…”

ती त्याच्या “हरकतीने” मोहरून गेलीय्, तृप्त झालीय्.
“धुंदी कळ्यांना, धुंदी फुलांना,
शब्दरूप आले, मुक्या भावनांना ”
आणि मग “झाडांची पाने हलतांत”, तो खूष.

“जेव्हां तिची नी माझी, चोरून भेट झाली,
झाली फुले कळ्यांची, झाडे भरांत आली” आणि तिनं चक्क “होय” म्हटलं !
हा गडाबडा लोळायचा बाकी !
“तुम क्या जाआनो, मुहब्बत क्याआ है… ”

” कोकिळ कुहूकुहू बोले,
तू माझा तुझी मी झाले.. ”
दोघांत एवढं अद्वैत निर्माण झालं की ती म्हणते
” तुज्ये पायान् रूपता काटां,
माज्ये काळजान् लागतां घांव ”

आपण दोघांचे एक कधी झालो हे त्यांना कळलंच नाही. हृदये जरी दोन असली तरी अंतर्मन मात्र एकच होतं.
“दो लब्जों की है बस ये कहानी”

या हृदयीचे त्या हृदयी कधी झाले, ते ह्या युगुलाला कळलेच नाही.
” आज तू डोळ्यांत माझ्या, मिसळूनी डोळे पहा,
तू असा जवळी रहा, तू अशी जवळी रहा ”

—————————————————————————————–

 

Advertisements

मोबाईलवरील टोपणनांवे

फेब्रुवारी 2, 2018

सध्या सर्वांकडे मोबाईल फोन आहेत आणि जवळपास सगळ्यांकडे दोन दोन नंबर आहेत  …. आणि काही जणाकडे तर तीन ते चार मोबाईल नंबर आहेत … एका नावाने एकच नंबर सेव्ह करावा लागतो. नाही तर फोन करतांना आपण कोणता नंबर लावतो आहे हे कळणार कसे?  मराठी मालिकांमधले बोका आणि धोका तर माहीत आहेतच.
गंमत म्हणजे , नंबर सेव्ह करतांना कोण काय नाव आपल्या मोबाईल मध्ये लिहीतात ते पाहुन हसु येते…
(01) मम्मी नं. 1
(02) मम्मी नं. 2
(03) पप्पा – महाराष्ट्र
(04) पप्पा – मुंबई / रोमींग
(05) बायको – घर
(06) बायको – फूल रेंज
(07) बायको नं.1
(08) बायको नं.2
(09) नवरा घरचा
(10) नवरा ऑफीसचा
(11) नवरा जूना
(12) नवरा नवा
(13) नवरा – इंडिया
(14) नवरा – दुबई
(15) नवरा – रेग्युलर
(16) साहेब – डायरेक्ट
(17) आजोबा – एक – आयडीया
(18) आजोबा – दोन – टाटा
(19) आज्जी – जिओ
(20) आजोबा – मोठ्या रींगवाला
(21) मामा – दुकान
(22) मावशी – रात्री फ्री
(23) कामवाला – नेहमीचा
(24) कामवाला – कधीमधीचा
(25) नवरा – पर्सनल
(26) आत्या – व्होडा
😀😀😀
आणि विशेष म्हणजे…
(27) नवरा – परदेशातला
😆😆😆
परत खास म्हणजे…
(28) नवरा – पर्मनंट
😲😲😲
आणि कहर म्हणजे
(29) नवरा – तात्पुरता
——

व. पु. काळेंची भन्नाट २५ वाक्ये

जानेवारी 27, 2018

ही सुप्रसिध्द वाक्ये मी यापूर्वी अनेक वेळा निरनिराळ्या संदर्भात आणि भाषांमध्ये ऐकली आहेत, त्यामुळे ही वपुंनीच  आणि  कुठल्या पुस्तकात लिहिली आहेत हे मी ठामपणे संदर्भासह सांगू शकणार नाही. मला ही वाक्ये वॉट्सअॅपमार्गे फेसबुकावर एकत्र मिळाली. ती वपुंनीच लिहिली आहेत असे समजू आणि नसली तरी ती विचार करण्यासारखी आहेत.

१. गगनभरारीचं वेड

कबुतराला गरुडाचे पंख लावता येतीलही पण गगनभरारीचं वेड हे रक्तातच असावं लागतं. कारण आकाशाची ओढ दत्तक घेता येत नाही.

२. झुंज

वादळे जेव्हा येतात तेव्हा आपण आपल्या मातीला घट्ट रुजून राहायचं असतं. ती जितक्या वेगाने येतात तितक्याच वेगाने निघूनही जातात. वादळ महत्त्वाचे नसते. प्रश्न असतो कि आपण त्यांच्याशी कशी झुंज देतो आणि त्यातून कितपत बऱ्या अवस्थेत बाहेर येतो याचा.

३. कॅलेंडर

भिंतीकडेच पाहत आयुष्य घालवणार्‍या रिकाम टेकड्यांना कॅलेंडर वर कुठलही चित्र चालतं.व्यक्तीमत्व घडवणार्‍या माणसांच्या बाबतीत,तारखांचे चौकोन जास्त सचित्र असतात.प्रत्येक चौकोनावर वेगळं चित्र,वेगळा विचार,वेगळी प्रगती,वेगळं शिखर.

४. संघर्ष कुठपर्यंत?

आकाशात जेव्हा एखादा कृत्रिम उपग्रह सोडतात तेव्हा गुरुत्वाकर्षणाच्या सीमेबाहेर पिटाळून लावेपर्यंत सगळा संघर्ष असतो. त्याने एकदा स्वतः गती घेतली कि उरलेला प्रवास आपोआप होतो. असंच माणसाचं आहे…समाजात विशिष्ट उंची गाठेपर्यंत जबर संघर्ष असतो. पण एकदा अपेक्षित उंचीवर पोहचलात कि आयुष्यात अनेक समस्या ती उंचीच सोडवते.

५. पडावं तर असं!

आपत्ती पण अशी यावी कि इतरांना हेवा वाटावा. व्यक्तीचा कस लागावा. पडायचंच असेल तर ठेच लागून पडून नये. चांगलं २००० फुटांवरून पडावं. म्हणजे माणूस किती उंचावर पोहचला होता हे तरी जगाला कळेल.

६. परिपूर्णता?

जगातील कुठलीच गोष्ट परिपुर्ण नाही. परमेश्वरानं सोनं निर्माण केलं. चाफ़्याची फ़ुलं सुद्धा त्यानंच निर्माण केली. मग त्याला सोन्याला चाफ़्याचा वास नसता का देता आला ? अपुर्णतेतही काही मजा आहेच की..

७. नको असलेला भाग

दगडात मूर्ती असतेच. त्याचा फक्त नको असलेला भाग काढून टाकायचा असतो. आणि मग ह्याच भावनेने निसर्गातील इतर गोष्टींकडे पहा. झाडे, नद्या, वारे, आकाश, जमीन आणि शेवटी माणूस. माणसातही नको असलेला भाग दूर करायला शिका.

८. पशू माणसांपेक्षा श्रेष्ठ

पशू माणसांपेक्षा जास्त श्रेष्ठ आहेत कारण ते INSTINCT वर जगतात…बेदम वजन वाढलंय म्हणून घारीला उडता येत नाही, किंवा एखादा मासा बुडाला असं कधी ऐकलंय का ?

९. समस्या

अनेक समस्या त्यावेळी सुचेल त्या मार्गाने सोडवाव्या लागतात. थोडा अवधी लोटल्यावर मग कायमचा उपाय शोधावा. दुध अचानकपणे म्हणजे आपण तंद्रीत असताना, कोणत्यातरी क्षणी लाट अंगावर यावी त्या वेगाने वर काठापर्यंत येते. चिमटा शोधायला वेळ नसतो. अशा वेळेला पाण्याचा शिडकावा करून ते तिथल्या तिथे शांत करायचं असतं. थांबवायचं असतं. मग सावकाश चिमटा शोधावा, उसंत घेवून ते खाली उतरवावं. तसच काहीसं अनेक समस्यांचं असतं.

१०. प्रोब्लेम्स कुणाला नसतात?

प्रोब्लेम्स कुणाला नसतात? ते शेवटपर्यंत असतात. पण प्रत्येक प्रोब्लेमला उत्तर असतेच.ते सोडवायला कधी वेळ हवा असतो, कधी पैसा तर कधी माणसे. या तिन्ही गोष्टीं पालिकडचा प्रोब्लेम अस्थित्वात नसतो.

११. समोरच्याच्या दुःखाचे समाधान

समोरच्या दुःख सांगणाऱ्या माणसाचं जर समाधान करायचं असेल, त्याला दिलासा द्यायची इच्छा असेल तर तो जे बोलतो त्यातलं सत्तर टक्के तुम्हाला ऐकू येता कामा नये. कारण त्याच्या आयुष्यातल्या दुःखाला पुष्कळदा त्याचा मूर्खपणाच कारणीभूत असतो. तो जेव्हा ऐकू येत नाही तेव्हाच सहानुभूती दाखवणं शक्य होतं. तो जे बोलतो ते जर सगळं ऐकू आलं त्यालाच एक झापड मारावीशी वाटते.

१२. आयुष्याचे ‘सुयोग्य व्यवस्थापन’

जेव्हा अडचणीत असाल तेव्हा प्रामाणिक रहा. जेव्हा आर्थिक परिस्थती चांगली असेल तेव्हा साधे रहा. जेव्हा एखादे पद किंवा अधिकार असेल तेव्हा विनयशील रहा. जेव्हा अत्यंत रागात असाल तेव्हा शांत रहा. यालाच आयुष्याचे ‘सुयोग्य व्यवस्थापन’ असे म्हणतात.

१३. पळू नका

प्रश्नांपासून नेहमीच पळता येत नाही. कधी न कधी ते पळणाऱ्याला गाठतातच. पळवाटा मुक्कामाला पोहचत नाहीत. मुक्कामाला पोहचतात ते सरळ रस्तेच.

१४. पाठीची खाज

पाठीला चमत्कारिक ठिकाणी खाज सुटावी , आपला हात वर पोहचत नाही व दुसर्याला नक्की जागा सापडत नाही अशी अवस्था जीवनात ही बऱ्याचदा होते..

१५. माफी

माफी मागितल्याने तुम्ही चुकीचे होता आणि समोरची व्यक्ती बरोबर, हे कधीही सिद्ध होत नाही. माफीचा खरा अर्थ तुमचं नातं टिकवण्याची लायकी त्या दुसऱ्या व्यक्तीपेक्षा तुमच्यातच जास्त आहे.

१५. खर्च-हिशोब

खर्च झाल्याचं दुःख नसतं. हिशोब लागला नाही कि त्रास होतो.

१६. गैरसमज

गैरसमज हा कॅन्सरसारखा असतो. तिसऱ्या अवस्थेला पोहचल्यावर तो आपलं स्वरूप प्रकट करतो.

१७. शस्त्रक्रिया. भीती-अभिमान

शस्त्रक्रिया होण्यापूर्वी प्रत्येक रोगी घाबरलेला असतो. बरा झाल्यावर शिवलेली जखम तोच कौतुकाने दाखवत सुटतो.

१८. अपेक्षा-ऐपत

घेणाऱ्याच्या अपेक्षेपेक्षा देणाऱ्याची ऐपत नेहमीच कमी पडते.

१९. अपयशाची भीती

माणूस अपयशाला भीत नाही. अपयशाचं खापर फोडायला काहीच नाही मिळालं तर? याची त्याला भीती वाटते.

२०. खरी शोकांकिका:

बोलायला कोणीच नसणं यापेक्षा आपण बोललेलं समोरच्यापर्यंत न पोहचणं हि शोकांकिका जास्त भयाण.

२१. कौतुकाची खुमारी

कौतुकाला थोडी हेव्याची किनार असल्याशिवाय त्याला खरी खुमारी येत नाही.

२२. झरा आणि डबकं

वाहतो तो झरा आणि थांबतं ते डबकं! डबक्यावर डास येतात आणि झऱ्यावर राजहंस!

२२. कागद-सर्टिफिकेट

सगळे कागद सारखेच! त्याला अहंकार चिकटला कि त्याचं सर्टिफिकेट होतं.

२३. रातकिड्याचा आवाज

रातकिडा कर्कश ओरडतो यात वादच नाही. त्याचा त्रास होतो. पण त्यापेक्षाही जास्त त्रास तो कुठे बसून ओरडतो हे सापडत नाही त्याचा होतो.

२४.फुगा किती फुगवायचा?

एखादा फुगा फुगवता फुगवता एका क्षणी फुटतो. तो फुटल्यावर समजतं, तो किती फुगवायला नको होता.

२५ हरवण्यासारखं घडवा

आपण हरवण्यासारखं आयुष्यात जरूर घडायला हवं , कारण अशा स्थळावरून परतताना माणूस ‘माणूस’ राहत नाही. परतून येतं ते चैतन्य!

संगीताचा खजिना

जानेवारी 7, 2018

नववर्ष २०१८ चे स्वागत आणि सर्व वाचकांना नववर्षासाठी शुभेच्छा.

आपण ही गाणी ऐकलीत का, या चित्रफिती पहाच अशा सदरांखाली मी अनेक गाण्यांचे दुवे दिले होते.

आता मला अशा गाण्याच्या दुव्यांचा एक खजिनाच सापडला आहे. या दुव्यावर आपल्याला रोज नवनव्या गाण्यांचे दुने मिळत राहतील.

संगीत के फनकार

सुवर्णप्रमाण (Golden ratio)

ऑगस्ट 11, 2017

सुवर्णप्रमाण

कुठलीही गोष्ट अती असू नये किंवा कमी पडू नये, फार ताणून धरू नये किंवा सैल सोडू नये असा प्रकारचे सुवर्णमध्य साधायचा प्रयत्न आपण नेहमी करत असतो. फार लठ्ठ किंवा रोड माणसांपेक्षा शरीराने प्रमाणबध्द असणे चांगले असते. गणिती लोकांनी एक सुवर्णप्रमाण ठरवले आहे. काही लोकानी तर त्याला थेट दैवी प्रमाण असा दर्जा दिला आहे.
पाय प्रमाणेच हा एक इरॅशनल आकडा आहे. अ आणि ब या दोन संख्या अशा प्रमाणात असतील की त्यांचे गुणोत्तर अ : ब किंवा भागाकार (अ/ब) आणि त्यांच्या बेरजेचे मोठ्या संख्येशी गुणोत्तर (अ+ब) : अ किंवा भागाकार (अ+ब)/अ समान असतील, तर त्या प्रमाणाचा आकडा १.६१८०३३९८८७ इतका असतो.
एका आयताच्या (रेक्टँगल) च्या अ व ब या दोन बाजू अनुक्रमे १ आणि सुमारे ०.६१८ असतील तर त्या दोन्हींचा भागाकार आणि बेरीज १.६१८ इतकीच येते. अ व ब १.६१८ आणि १ एवढ्या असतील तरी त्यांचे प्रमाण इतकेच असते.
या प्रमाणाचा आकार दिसायला प्रमाणबध्द वाटत असे. पुस्तके, स्टँप्स यापासून ते इमारती, पेंटिंग्ज वगैरेपर्यंत अनेक गोष्टींसाठी हे प्रमाण वापरले जात असे आणि अजून वापरले जाते. मायकेलँजेलो, लिओनार्दो दा विंची यांच्यापासून ते साल्वादोर डाली, ले कार्बूजियर वगैरेंपर्यंत अनेक कलाकारांनी या प्रमाणाचा उपयोग केलेला आहे. निसर्गामध्ये काही झाडांची पाने, फुले या प्रमाणात असतात. पंचकोन आकार आणि पंचकोनी तारा या भूमितीय आकारांमध्ये हे सुवर्ण प्रमाण असते.


अधिक सविस्तर माहिती इथे …

https://en.wikipedia.org/wiki/Golden_ratio

शाळेतल्या कविता

जुलै 25, 2016

आजारपण

पडूआजारी

पडु आजारी, मौज हीच वाटे भारी ।।ध्रु।।

नकोच जाणे मग शाळेला
काम कुणी सांगेल न मजला
मउ मउ गादी निजावयाला
चैनच सारी, मौज हीच वाटे भारी ।।१।।

मिळेल सांजा, साबुदाणा
खडिसाखर, मनुका, बेदाणा
संत्री, साखर, लिंबू आणा
जा बाजारी, मौज हीच वाटे भारी ।।२।।

भवती भावंडांचा मेळा
दंगा थोडा जरि कुणि केला
मी कावुनि सांगेन तयाला
‘जा बाहेरी’, मौज हीच वाटे भारी ।।३।।

कामे करतिल सारे माझी
झटतिल ठेवाया मज राजी
बसेल गोष्टी सांगत आजी
मज शेजारी, मौज हीच वाटे भारी ।।४।।

असले आजारीपण गोड
असून कण्हती का जन मूढ ?
हे मजला उकलेना गूढ-
म्हणुन विचारी, मौज हीच वाटे भारी ।।५।।
गीत – भानुदास
संगीत – श्रीधर फडके

 

नव्या काळातल्या नवीन म्हणी

मार्च 26, 2016

आता आमच्यासारख्या आजोबांचा जमाना गेला…आता नव्या काळातल्या नवीन म्हणी ऐका…आधुनिक युगाच्या अफलातून आधुनिक म्हणी. हसून हसून पोट दुखेल रे बाबा! …

या म्हणी ज्याने कुणी रचल्या असतील त्याला कोपरापासून सादर प्रणाम आणि त्यांना इथे सादर करण्यासाठी त्यांची हरकत नसावी यासाठी विनंती.
या यादीमधल्या काही म्हणींमध्ये मी फेरफार केले आहेत.

१) राहायला नाही घर म्हणे लग्न कर !
२) सासु क्लबमध्ये सून पबमध्ये !
३) खिशात नाही डोनेशन, घ्यायला चालला अॅडमिशन !
४) मुलं करतात चॅनेल सर्फ़, आईबाप करतात होमवर्क !
५) चुकली मुलं सायबरकॅफ़ेत !
६) चुकल्या मुली ब्युटीपार्लरमध्ये !
७ ) ज्या गावचे बार, त्याच गावचे हवालदार !
८) नाजुक मानेला मोबाईलचा आधार !
९) मनोरंजन नको रिंगटोन आवर !
१०) स्क्रीनपेक्षा एस एम एस मोठा !
११) जागा लहान फ़र्निचर महान !
१२) उचलला मोबाईल लावला कानाला !
१३) रिकाम्या पेपरला जाहिरातींचा आधार !
१४) काटकसर करुन जमवलं, इन्कम टॅक्समध्ये गमावलं!
१५) साधुसंत येती घरा, दारंखिडक्या बंद करा !
१६) ज्याची खावी पोळी, त्यालाच घालावी गोळी!
१७) एकमेका पुरवू कॉपी, अवघे होऊ उत्तीर्ण !
१८) लांबून देखणी, जवळ आल्यावर चकणी !
१९) करून करुन थकला आणि शेवटी आमदार झाला!
२०) आपले पक्षांतर, दुस-याचा फुटीरपणा !
२१) प्रयत्ने लाईनीत उभे राहता रॉकेलही मिळे !
२२) अन्यायाचा फास बरा, पण चौकशीचा त्रास आवरा !
२३) जया अंगी खोटेपण, तया मिळे मोठेपण !
२४) एल.एल.बी झालो अन भिकेला लागलो !
२५) सरकार जेवू घालीना, पदवी भीक मागू देईना !
२६) वशिल्याच्या नोकरीला इंटरव्ह्यु कशाला !
२७) वयही गेले, पैसेही गेले, हाती राहिले दाखले !
२८) घोड्याच्या शर्यतीत वशिल्याचे गाढव पुढे !
२९) साहेबापुढे वाचली गीता, कालचा मेमो बरा होता !
३०) गाढवापुढे वाचली गीता, वाचणारा गाढव होता !
३१) स्मगलींगचे खाणार, त्याला स्मगलर देणार !
३२) मी हसते लोका, शेंबूड माझ्या नाका ! … ही खरे तर एक जुनीच म्हण आहे.
३३) न्हाव्यावर रुसला अन जंगल वाढवून बसला!
३४) पुत्र व्हावा ऐसा गुंडा, ज्याचा तिन्ही लोकी झेंडा ! … एक जुनीच म्हण!
३५) पुढा-याचं मूळ व हॉटेलची चूल पाहु नये !
३६) नाव सुलोचनाबाई, चष्म्याशिवाय दिसत नाही !
३७) नाव गंगूबाई, आंघोळीला पाणी नाही!
३८) घरात नाही दाणा आणी म्हणे बर्शन आणा !
३९) घरावर नाही कौल पण अॅंटीनाचा डौल !
४०) घाईत घाई त्यात चष्मा नाही !
४१) रिकामा माळी ढेकळ फोडी !
४२) घरोघरी मॉडर्न पोरी !
४३) ओठापेक्षा लिपस्टीक जड !
४४) नाकापेक्षा चष्मा जड !
४५) अपु-या कपडयाला फॅशनचा आधार !
४६) बायकोची धाव माहेरापर्यंत !
४७) गोष्ट एक चित्रपट अनेक !
४८) काम कमी फाईली फार!
४९) लाच घे पण जाच आवर !
५०) मंत्र्याच पोर गावाला घोर !
५१) मरावे परी मूर्तिरुपे उरावे !
५२) नटीच्या लग्नाला सतरा नवरे !
५३) मिळवत्या मुलीला मागणी फार !
५४) रिकामी मुलगी शृंगार करी!
५५) प्रेमात पडला हुंडयास मुकला !
५६) दुरुन पाहुणे साजरे !
५७) ऑफीसात प्यून शहाणा !
५८) सत्ता नको पण चौकशा आवर !
५९) एक ना धड भाराभर पक्ष !
६०) हरावे परी डिपॉझिटरुपी उरावे !
६१) मुले मुले लोकसंख्या वाढे !
६२) तोंडाला पदर गावाला गजर !
६३) कष्टानं कमावलं बाटलीनं गमावलं !
६४) रात्र थोडी डास फार !
६५) शिर सलामत तो रोज हजामत !
६६) नेता छोठा कटआऊट मोठा !
६७) चिल्लरपुरता सत्यनारायण!
६८) दैव देते आयकर नेते !
६९) डीग्री लहान वशिला महान!

या यादीमधल्या काही म्हणींमध्ये मी फेरफार केले आहेत.

क,ख,ग आपल्याला काय सांगतात ?

फेब्रुवारी 13, 2016

क, ख, ग काय सांगतात? जरा विचार करून बघा.

क – क्लेश करू नका.
ख – खंत करू नका.
ग – गर्व करू नका.
घ – घाण करू नका.
च – चिंता करू नका.
छ – छळ करू नका.
ज – जबाबदारी स्वीकारा.
झ – झाडे लावा.
ट – टिप्पणी करु नका.
ठ – ठगु नका.
ड – डाग लागु देऊ नका.
ढ – ढ राहु नका.
त – तत्पर राहा.
थं – थूंकु नका.
द- दिलदार बना.
ध – धोका देऊ नका.
न – नम्र बना.
प – पाप करु नका.
फ – फ़ालतू काम करू नका.
ब – बिघडु नका.
भ – भावुक बना.
म – मधुर बना.
य – यशस्वी बना
र – रडू नका.
ल – लोभ करू नका.
व – वैर करू नका.
श – शत्रुत्व करू नका.
ष – षटकोनासारख स्थिर राहा.
स – सेवा करा.
ह – हसतमुख राहा.
क्ष – क्षमा करा.
त्र – त्रास देऊ नका.
ज्ञ – ज्ञानी बना.

चार प्रसिद्ध कवींच्या चार काव्यरचना

नोव्हेंबर 25, 2014

या ब्लॉगकडे लक्ष द्यायला मला गेले वर्षभर वेळ न मिळाल्याने माझे इकडे दुर्लक्ष झाले होते. तरीही वाचकांनी या स्थळाला भेटी दिल्या आणि वाचनांची संख्या ५०,००० चा आकडा पार करून पुढे नेली. यासाठी सर्वांचे मनःपूर्वक आभार.
हा आनंद साजरा करण्यासाठी मी चार प्रसिद्ध कवींच्या मला आवडलेल्या चार काव्यरचना आज देत आहे. त्यातली पहिली कविता मी शाळेत असतांना शिकलेली आहे आणि इतर तीन कविता माझ्या वाचनात अलीकडेच आलेल्या आहेत.

१. सतारीचे बोल – केशवसुतांची कविता

काळोखाची रजनी होती
हदयी भरल्या होत्या खंती
अंधारातचि गढले सारे
लक्ष्य, न लक्षी वरचे तारे
विमनस्कपणे स्वपदे उचलित,
रस्त्यातुन मी होतो हिंडत,
एका खिडकीतुनि सूर तदा
पडले…. दिड दा, दिड दा, दिड दा …..१

जड हृदयी जग जड हे याचा,
प्रत्यय होता प्रगटत साचा
जड ते खोटे हे मात्र कसें
ते न कळे, मज जडलेच पिसे
काय करावे, कोठे जावे,
नुमजे मजला की विष खावे
मग मज कैसे रुचतील वदा
ध्वनि ते …. दिड दा, दिड दा, दिड दा …..२

सोसाट्याचे वादळ येते
तरि ते तेव्हा मज मानवते
भुते भोवती जरी आरडती
तरि ती खचितचि मज आवडती
कारण आतिल विषण्ण वृत्ती
बाह्य भैरवी धरिते प्रीती,
सहज कसे तिज करणार फिदा
रव ते …. दिड दा, दिड दा, दिड दा …..३

ऐकुनी तो मज जो त्वेष चढे
त्यासरशी त्या गवाक्षाकडे
मूठ वळुनि मी हात हिसकिला
पुटपुटलोही अपशब्दांला
महटले आटप आटप मूर्खा
सतार फोडुनि टाकिसी न का
पिरपिर कसली खुशालचंदा
करिसी …. दिड दा, दिड दा, दिड दा …..४

सरलो पुढता चार पावले
तो मज न कळे काय जाहले
रुष्ट जरी मी सतारीवरी
गति मम वळली तरि माघारी
ध्वनिजाली त्या जणू गुंतलो
असा स्ववशता विसरुन बसलो..
एका ओट्यावरी स्थिर तदा
ऐकत …. दिड दा, दिड दा, दिड दा …..५

तेथ कोपरे अंकी टेकुनि
करांजलीला मस्तक देउनि
बसलो, इतक्यामाजी करुणा…
रसपूर्ण गती माझ्या श्रवणा
आकर्षुनि घे, हदय निघाले
तन्मय झाले द्रवले, आले
लोचनातुनी तोय कितिकदा
ऐकत असता …. दिड दा, दिड दा …..६

स्कंधी माझ्या हात ठेवुनी
आश्वासी मज गमले कोणी,
म्हणे.. खेद का इतुका करिसी
जिवास का बा असा त्राससी
धीर धरी रे धीरा पोटी
असती मोठी फळे गोमटी
ऐक मनीच्या हरितील गदा
ध्वनि हे ….दिड दा, दिड दा, दिड दा …..७

आशाप्रेरक निघू लागले
सूर तधी मी डोळे पुशिले
वरती मग मी नजर फिरवली
नक्षत्रे तो अगणित दिसली
अस्तित्वाची त्यांच्या नव्हती
हा वेळवरी दादच मज ती
तम अल्प..द्युति बहु या शब्दा
वदती रव ते दिड दा, दिड दा …..८

वाद्यातुनि त्या निघती नंतर
उदात्ततेचे पोषक सुस्वर
तो मज गमले विभूति माझी
स्फुरत पसरली विश्वामाजी,
दिक्कालांसह अतित झालो,
उगमी विलयी अनंत उरलो
विसरुनि गेलो अखिला भेदां
ऐकता असता …. दिड दा, दिड दा …..९

प्रेमरसाचे गोड बोल ते
वाद्य लागता बोलायाते
भुललो देखुनि सकलहि सुंदर
सुरांगना तो नाचति भूवर
स्वर्ग धरेला चुंबायाला
खाली लवला… मजला गमला
अशा वितरिती अत्यानंदा
ध्वनि ते …. दिड दा, दिड दा, दिड दा …..१०

शांत वाजली गती शेवटी,
शांत धरित्री शांत निशा ती
शांतच वारे, शांतच तारे
शांतच हृदयी झाले सारे
असा सुखे मी सदना आलो
शांतीत अहा झोपी गेलो
बोल बोललो परी कितिकदा
स्वप्नी …. दिड दा, दिड दा, दिड दा …..११

 

—————————————-

२. सिंहस्थ – कुसुमाग्रजांची कविता

व्यर्थ गेला तुका व्यर्थ ज्ञानेश्वर |
संताचे पुकार वांझ झाले ||
रस्तोरस्ती साठे बैराग्यांचा ढीग |
दंभ शिगोशीग तुडुंबला ||
बँड वाजविती सैंया पिया धून |
गजाचे आसन महंतासि ||
भाले खडग हाती नाचती गोसावी |
वाट या पुसावी अध्यात्माची ?
कोणी एक उभा एका पायावरी |
कोणास पथारी कंटकाची ||
असे जपीतपी प्रेक्षकांची आस |
रुपयांची रास पडे पुढे ||
जटा कौपिनाची क्रीडा साहे जळ |
त्यात होत तुंबळ भाविकांची ||
क्रमांकात होता गफलत काही |
जुंपली लढाई गोसाव्यांची ||
साधु नाहतात साधु जेवतात |
साधु विष्ठतात रस्त्यावरी ||
येथे येती ट्रक तूपसाखरेचे |
टॅकर दुधाचे रिक्त होती ||
यांच्या लंगोटीला झालर मोत्याची |
चिलिम सोन्याची ज्यांच्यापाशी ||
येथे शंभराला लाभतो प्रवेश |
तेथे लक्षाधीश फक्त जातो ||
अशी झाली सारी कौतुकाची मात |
गांजाची आयात टनावारी ||
तुका म्हणे ऐसे मायेचे मईंद |
त्यापाशी गोविंद नाही नाही ||
————————————————

३.  धीर थोडासा हवा ! – विं. दा. करंदीकरांची कविता

कालौघ जावा लागतो अवतार घेण्याला नवा
विष्णूस त्या ! मग आपण धीर थोडासा हवा.
अंधार दाटे भोवतीं ; हाती असे इवला दिवा;
सारे दिवे पेटावया धीर थोडासा हवा.
मानू नको यांना मुके ; हे न अजुनी बोलके ;
बोलते होतील तेही; धीर थोडासा हवा.
शेत रुजले, वाढलेंही; डोलते वाऱ्यावरी,
पीकही येईल हाती; धीर थोडासा हवा.
स्वर लाभला; गुरुही भला; चाले रियाझही चांगला;
जाहीर मैफल जिंकण्या, धीर थोडासा हवा.
‘या गुणांचे चीज नाही’– तक्रार दुबळी व्यर्थ ही;
चीज होण्या वेळ लागे; धीर थोडासा हवा.
घाई कुणा ? वा केवढी ? काल ना पर्वा करी;
कालाबरोबर नांदण्या, धीर थोडासा हवा.
———————————————

४. जगत मी आलो असा – सुरेश भटांची कविता

जगत मी आलो असा की मी जसा जगलोच नाही ।
एकदा तुटलो असा की मग पुन्हा जुळलोच नाही ।।
जन्मभर अश्रूस माझ्या शिकवले नाना बहाणे ।
सोंग पण फसव्या जिण्याचे शेवटी शिकलोच नाही ।।
कैकदा कैफात माझ्या मी विजांचे घोट प्यालो ।
पण प्रकाशाला तरीही हाय मी पटलोच नाही ।।
सारखे माझ्या स्मितांचे हुंदके सांभाळले मी ।
एकदा हसलो जरासा मग पुन्हा हसलोच नाही ।।
वाटले मज गुणगुणावे ओठ पण झाले ति-हाइत ।
सुचत गेली रोज गीते मी मला सुचलोच नाही ।।
संपल्यावर खेळ माझ्या आंधळ्या कोशिंबिरीचा ।
लोक मज दिसले अचानक मी कुठे दिसलोच नाही ।।

सेर सिवराज है|

ऑक्टोबर 30, 2014

KaviBhooshan

भूषण या शिवकालीन कवीने मुख्यतः वीररसपूर्ण रचना केल्या. त्याने राजा छत्रसाल आणि छत्रपती शिवाजी यांच्यावर काव्यरचना केल्या. तो कानपूरकडचा कान्यकुब्ज ब्राह्मण होता. त्याला भूषण ही पदवी चित्रकूटचा राजा रुद्रशाह यांनी दिली होती.

छत्रपती शिवाजी महाराजांचे गुणगान करणारे कवी भूषण यांचे काव्य.

इंद्र जिमि जंभ पर,
बाढव सुअंभ पर,
रावन सदंभ पर,
रघुकुलराज है

पौन बारिबाह पर,
संभु रतिनाह पर,
ज्यों सहसबाह पर,
राम द्विजराज है

दावा द्रुमदंड पर,
चीता मृगझुंड पर,
भूषन वितुंड पर,
जैसे मृगराज है

तेज तम अंस पर,
कान्ह जिमि कंस पर,
त्यों मलिच्छ बंस पर,
सेर सिवराज है

त्याने शिवाजी महाराजांच्या सेनेचे वर्णन असे केले आहे.
साजि चतुरंग सैन अग में उमग धारि।
सरजा सिवाजी जंग जीतन चलत है।।
भूषन भनत नाद विहद नगारन के।
नदी नद मद गैबरन के रलत हैं।।

ऐल फैल खैल भैल खलक में गैल गैल,
गाजन की ठेल-पेल सैल उसलत हैं।
तारा सों तरनि घूरि धरा में लगत जिम,
धारा पर पारा पारावार ज्यों हलत हैं।

— कविराज भूषण..